Parafia Matki Bożej Częstochowskiej

w Drygałach

Czytania liturgiczne.

Katechizm Kościoła Katolickiego o sakramencie bierzmowania:

Czym jest bierzmowanie?

1285 Sakrament bierzmowania wraz z chrztem i Eucharystią należy do "sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego", którego jedność powinna być zachowana. Należy zatem wyjaśniać wiernym, że przyjęcie tego sakramentu jest konieczne jako dopełnienie łaski chrztu. Istotnie, "przez sakrament bierzmowania [ochrzczeni] jeszcze doskonalej wiążą się z Kościołem i obdarzani są szczególną mocą Ducha Świętego, i w ten sposób jeszcze bardziej są zobowiązani, jako prawdziwi świadkowie Chrystusa, do szerzenia wiary słowem i uczynkiem oraz do jej obrony".

Skutki bierzmowania
1302 Jak wynika z samej celebracji, skutkiem sakramentu bierzmowania jest specjalne wylanie Ducha Świętego, jak to, które zostało udzielone Apostołom w dniu Pięćdziesiątnicy.

1303 Bierzmowanie przynosi zatem wzrost i pogłębienie łaski chrzcielnej:
- zakorzenia nas głębiej w Bożym synostwie, tak że możemy mówić "Abba, Ojcze!" (Rz 8, 15);
- ściślej jednoczy nas z Chrystusem;
- pomnaża w nas dary Ducha Świętego;
- udoskonala naszą więź z Kościołem;
- udziela nam, jako prawdziwym świadkom Chrystusa, specjalnej mocy Ducha Świętego do szerzenia i obrony wiary słowem i czynem, do mężnego wyznawania imienia Chrystusa oraz do tego, by nigdy nie wstydzić się Krzyża.
Przypomnij sobie, że otrzymałeś duchowy znak, "ducha mądrości i rozumu, ducha rady i męstwa, ducha poznania i pobożności, ducha świętej bojaźni", i zachowuj to, co otrzymałeś. Naznaczył cię Bóg Ojciec, umocnił cię Chrystus Pan i umieścił w twoim sercu zadatek Ducha.

1304 Sakramentu bierzmowania, podobnie jak chrztu, którego jest dopełnieniem, udziela się tylko jeden raz. Wyciska on w duszy niezatarte duchowe znamię, "charakter", który jest znakiem, że Jezus Chrystus naznaczył chrześcijanina pieczęcią swego Ducha, przyoblekając go mocą z wysoka, aby był Jego świadkiem.

1305 "Charakter" sakramentu udoskonala kapłaństwo wspólne wiernych, otrzymane w chrzcie, a "bierzmowany otrzymuje moc publicznego wyznawania wiary w Chrystusa, jakby na zasadzie obowiązku"

Kto może otrzymać sakrament bierzmowania?

1306 Każdy ochrzczony jeszcze nie bierzmowany może i powinien otrzymać sakrament bierzmowania. Skoro chrzest, bierzmowanie i Eucharystia stanowią jedność, "wierni są obowiązani przyjąć ten sakrament w odpowiednim czasie"; chociaż sakrament chrztu jest ważny i skuteczny bez bierzmowania i Eucharystii, to jednak wtajemniczenie chrześcijańskie pozostaje nie dopełnione.

1309 Przygotowanie do bierzmowania powinno mieć na celu doprowadzenie chrześcijanina do głębszego zjednoczenia z Chrystusem, do większej zażyłości z Duchem Świętym, Jego działaniem, darami i natchnieniami, aby mógł lepiej podjąć apostolską odpowiedzialność życia chrześcijańskiego. Katecheza przed bierzmowaniem powinna także starać się obudzić zmysł przynależności do Kościoła Jezusa Chrystusa, zarówno do Kościoła powszechnego, jak i wspólnoty parafialnej. Na tej ostatniej spoczywa szczególna odpowiedzialność za przygotowanie kandydatów do bierzmowania.

1310 Przyjmując bierzmowanie, trzeba być w stanie łaski. Należy przystąpić wcześniej do sakramentu pokuty, aby oczyścić się na przyjęcie daru Ducha Świętego. Bardziej intensywna modlitwa powinna przygotować na przyjęcie mocy i łaski Ducha Świętego w duchu uległości i gotowości.

1311 Przy bierzmowaniu, podobnie jak przy chrzcie, kandydaci powinni poszukiwać pomocy duchowej, wybierając sobie świadka bierzmowania. Zaleca się, żeby był nim ktoś z rodziców chrzestnych, by wyraźnie zaznaczyć jedność obu sakramentów.

Kodeks Prawa Kanonicznego o sakramencie bierzmowania:

SAKRAMENT BIERZMOWANIA

Kan. 879 - Sakrament bierzmowania; który wyciska charakter i przez który ochrzczeni, postępując na drodze chrześcijańskiego wtajemniczenia, są ubogacani darem Ducha Świętego i doskonalej łączą się z Kościołem, umacnia ich i ściślej zobowiązuje, by słowem i czynem byli świadkami Chrystusa oraz szerzyli wiarę i jej bronili:

Rozdział I

SPRAWOWANIE BIERZMOWANIA

Kan. 880 -

§ 1. Sakrament bierzmowania jest udzielany przez namaszczenie krzyżmem na czole, którego dokonuje się przez nałożenie ręki i wypowiedzenie słów przepisanych w zatwierdzonych księgach liturgicznych.

§ 2. Krzyżmo używane w sakramencie bierzmowania powinno być konsekrowane przez biskupa, chociażby sakramentu udzielał prezbiter.

Kan. 881 - Jest wskazane, aby sakrament bierzmowania był sprawowany w kościele i to podczas Mszy świętej. Jednakże dla słusznej i uzasadnionej przyczyny może być udzielany poza Mszą świętą i w jakimkolwiek odpowiednim miejscu.

Rozdział II

SZAFARZ BIERZMOWANIA

Kan. 882 - Zwyczajnym szafarzem sakramentu bierzmowania jest biskup. Ważnie udziela tego sakramentu również prezbiter posiadający taką władzę na podstawie powszechnego prawa lub szczególnego udzielenia ze strony kompetentnej władzy.

Kan. 883 - Na mocy samego prawa władzę udzielania bierzmowania posiadają:

1° w granicach swego terytorium ci, którzy w prawie są zrównani z biskupem diecezjalnym;

2° w odniesieniu do danej osoba prezbiter, który - na mocy urzędu lub zlecenia biskupa diecezjalnego - udziela chrztu temu, kto przestał być dzieckiem albo osobę już ochrzczoną dopuszcza do pełnej wspólnoty z Kościołem katolickim;

3° w odniesieniu do osób znajdujących się w niebezpieczeństwie śmierci - proboszcz, a nawet każdy prezbiter.

Kan. 884 -

§ 1. Biskup diecezjalny powinien udzielać bierzmowania osobiście albo zatroszczyć się o to, by go udzielił inny biskup. Jeśli tego domaga się konieczność, może jednemu lub kilku określonym prezbiterom udzielić uprawnienia do sprawowania tego sakramentu.

§ 2. Z ważnej przyczyny biskup oraz prezbiter, który na mocy prawa lub szczególnego udzielania kompetentnej władzy otrzymał upoważnienie do bierzmowania, może w poszczególnych przypadkach dobrać sobie prezbiterów, aby razem z nim udzielali tego sakramentu.

Kan. 885 –

§ 1. Biskup diecezjalny jest obowiązany troszczyć się, aby sakrament bierzmowania był udzielony podwładnym, którzy o to proszą należycie i rozumnie.

§ 2. Prezbiter, który posiada to uprawnienie, powinien z niego korzystać w odniesieniu do tych, na korzyść których zostało mu udzielone.

Kan. 886 –

§ 1. Biskup w swojej diecezji może zgodnie z prawem udzielać sakramentu bierzmowania także obcym wiernym, chyba że sprzeciwia się temu wyraźny zakaz ich własnego ordynariusza.

§ 2. Biskup, by mógł godziwie udzielać bierzmowania w obcej diecezji, potrzebuje przynajmniej rozumnie domniemanego zezwolenia biskupa diecezjalnego, chyba że chodzi o jego podwładnych.

Kan. 887 - Prezbiter posiadający uprawnienie do bierzmowania, na wyznaczonym mu terytorium godziwie udziela tego sakramentu także obcym, chyba że stoi temu na przeszkodzie zakaz ich własnego ordynariusza. Natomiast na obcym terytorium nie może ważnie bierzmować, z zachowaniem jednak przepisu kan. 883, n. 3

Kan. 888 - Szafarze mogą udzielać bierzmowania również w miejscach wyjętych, gdy leżą na terytorium, na którym wolno im bierzmować.

Rozdział III

PRZYJMUJĄCY BIERZMOWANIE

Kan. 889 –

§ 1. Zdatnym do przyjęcia bierzmowania jest każdy i tylko ten, kto został ochrzczony, a nie był jeszcze bierzmowany.

§ 2. Poza niebezpieczeństwem śmierci, mający używanie rozumu wtedy godziwie przyjmuje bierzmowanie, gdy jest odpowiednio pouczony, właściwie dysponowany i może odnowić przyrzeczenia chrzcielne.

Kan. 890 - Wierni są obowiązani przyjąć ten sakrament w odpowiednim czasie. Rodzice, duszpasterze, zwłaszcza proboszczowie mają troszczyć się, żeby wierni zostali właściwie przygotowani do jego przyjęcia i w odpowiednim czasie do niego przystąpili.

Kan. 891 - Sakrament bierzmowania wierni powinni przyjmować w pobliżu wieku rozeznania, chyba że Konferencja Episkopatu określiła inny wiek, albo istnieje niebezpieczeństwo śmierci, lub zdaniem szafarza co innego doradza poważna przyczyna.

Rozdział IV

ŚWIADKOWIE

Kan. 892 - Wedle możności bierzmowanemu powinien towarzyszyć świadek, który ma troszczyć się, ażeby bierzmowany postępował jako prawdziwy świadek Chrystusa i wiernie wypełniał obowiązki związane z tym sakramentem.

Kan. 893 –

§ 1. Ten może spełniać zadanie świadka. kto wypełnia warunki określone w kan. 874.

§ 2. Wypada, aby świadkiem był ktoś z chrzestnych bierzmowanego.

Rozdział V

STWIERDZENIE I ZAPISANIE BIERZMOWANIA

Kan. 894 - Co do udowodnienia udzielonego bierzmowania, należy zachować przepisy kan. 876.

Kan. 895 - Nazwiska bierzmowanych należy zapisać w księdze bierzmowanych, przechowywanej w kurii diecezjalnej albo, gdzie tak zarządzi Konferencja Episkopatu lub biskup diecezjalny, w archiwum parafialnym, czyniąc wzmiankę o szafarzu, rodzicach i świadkach, miejscu i dacie. O udzielonym bierzmowaniu proboszcz powinien zawiadomić proboszcza miejsca chrztu, aby mógł dokonać adnotacji zgodnie z postanowieniem kan. 535, § 2.

Kan. 896 - Jeśli miejscowy proboszcz był nieobecny, szafarz ma obowiązek osobiście lub przez innego powiadomić go jak najszybciej o udzieleniu bierzmowania.

I Synod Diecezji Ełckiej

BIERZMOWANIE

621. Bierzmowanie jest drugim sakramentem chrześcijańskiego wtajemniczenia, przez który ochrzczeni "jeszcze ściślej wiążą się z Kościołem, otrzymują szczególną moc Ducha Świętego i w ten sposób jeszcze mocniej zobowiązani są, jako prawdziwi świadkowie Chrystusa, do szerzenia wiary słowem i uczynkiem oraz do jej bronienia" (KK 11).

622. Istota obrzędu bierzmowania polega na namaszczaniu krzyżmem na czole ochrzczonego, którego dokonuje się z włożeniem ręki szafarza i wypowiedzeniem przez niego słów: "Przyjmij znamię Ducha Świętego".

623. Udzielenie bierzmowania w parafii powinna poprzedzać systematyczna katechizacja kandydatów oraz bezpośrednie ich przygotowanie, zakończone przed proboszczem lub wyznaczonym przezeń kapłanem egzaminem. Katecheza przygotowawcza do tego sakramentu winna prowadzić do świadomego wyznawania wiary otrzymanej na chrzcie oraz do umiejętności obrony chrześcijańskich przekonań wobec współczesnych zagrożeń. Przygotowaniem należy dlatego objąć nie tylko kandydatów do bierzmowania, lecz także rodziców i świadków oraz całą wspólnotę parafialną (por. kan. 890)

624. Kandydatów należy zachęcać, by obierali sobie tylko imiona chrześcijańskie (może to być także imię z chrztu). W celu skonkretyzowania świadectwa, jakie bierzmowani mają dawać swoim postępowaniem, należy zachęcać kandydatów do tego sakramentu do podejmowania (bądź odnawiania) przyrzeczeń powstrzymywania się od spożywania alkoholu, palenia tytoniu oraz używania narkotyków. Wiek przyjmującego bierzmowanie.

625. Zgodnie z przepisem kan. 891, sakrament bierzmowania wierni powinni przyjmować w pobliżu wieku rozeznania, chyba że zaistnieje niebezpieczeństwo śmierci, lub zdaniem duszpasterza co innego doradza poważna przyczyna. Zgodnie z ustaleniami Konferencji Episkopatu Polskiego oraz praktyką diecezjalną, do sakramentu bierzmowania jest dopuszczana młodzież ostatnich lat szkoły podstawowej, zazwyczaj klas VIII, jeżeli wzgląd duszpasterski tego wymaga, również młodzież klas VII.

626. Ci wierni, którzy nie przyjęli bierzmowania we wskazanym wieku, powinni to uczynić najpóźniej przed zawarciem związku małżeńskiego. Ze względu na występujące u tych kandydatów braki w zakresie formacji religijnej, należy poświęcić im więcej uwagi i zapewnić im bardziej gruntowną katechezę.

Szafarz bierzmowania.

627. Naturalnym (zwyczajnym) szafarzem sakramentu bierzmowania jest biskup. Posługa biskupa w obrzędzie bierzmowania wskazuje na związek "z pierwszym zstąpieniem Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy, kiedy to Apostołowie napełnieni Duchem Świętym sami przekazywali Go wiernym przez
włożenie rąk" (Obrzędy Bierzmowania według Pontyfikału Rzymskiego. Katowice 1975, Wstęp, n. 7).

628. W ściśle określonych przypadkach na mocy samego prawa lub zlecenia Biskupa Ełckiego władzę bierzmowania mają również kapłani. Na mocy prawa posiada władzę bierzmowania kapłan chrzczący osobę, która wyszła już z wieku dziecięcego, albo osobę już ochrzczoną przyjmuje on do pełnej wspólnoty z Kościołem katolickim. Ta sama władza przysługuje proboszczowi, a nawet każdemu kapłanowi w odniesieniu do osób znajdujących się w niebezpieczeństwie śmierci (por. kan. 883, nn. 2 i 3). Jeśli tego domaga się konieczność, Biskup Ełcki może jednemu lub kilku określonym prezbiterom udzielić uprawnienia do sprawowania tego sakramentu. Byłoby wskazane, aby tacy prezbiterzy wypełniali jakąś szczególną funkcję w Diecezji Ełckiej (wikariusz generalny, infułat, prałat, kanonik, dziekan
itp.).

629. W poszczególnych przypadkach, jeżeli zachodzi poważna przyczyna (np. duża liczba kandydatów do bierzmowania), Biskup Ełcki może dobrać sobie innych kapłanów np. miejscowego dziekana, proboszcza lub wikariusza, mającego szczególny wkład w przygotowaniu katechetycznym bierzmowanych, aby razem z nim udzielali bierzmowania.

Świadek bierzmowania.

630. Jeżeli warunki na to pozwalają, bierzmowany powinien wybrać sobie osobnego świadka, który wobec niego zaciąga podobne obowiązki jak rodzic chrzestny. Wypada, aby świadkiem bierzmowania był jeden z rodziców chrzestnych, przez co mocniej akcentuje się związek chrztu z bierzmowaniem oraz czyni bardziej skutecznym obowiązek i zadania chrzestnego. Nie może być świadkiem ojciec lub matka bierzmowanego.

631. Wymogi stawiane dla świadka bierzmowania pokrywają się niemal w całości z warunkami dla rodziców chrzestnych w Statucie 639. W każdym razie wymagane jest, aby był on dojrzały do wypełnienia tego zadania, miał ukończone 16 lat, aby sam przyjął już sakramenty chrześcijańskiego wtajemniczenia i odznaczał się przykładem chrześcijańskiego życia.

Wpis do ksiąg metrykalnych.

632. Miejscowy proboszcz jest zobowiązany zapisać fakt przyjęcia bierzmowania w księdze bierzmowanych; zapis ten powinien zawierać imię i nazwisko bierzmowanego, jego rodziców, świadka oraz nazwisko szafarza. Poza tym należy też uczynić adnotację o udzielonym bierzmowaniu w księdze
ochrzczonych lub zawiadomić proboszcza parafii, w której bierzmowany został ochrzczony (por. kan. 895 i 896).

633. Ponieważ w Kościołach wschodnich, zarówno katolickich jak też prawosławnych, bierzmowanie jest powszechnie udzielane razem z chrztem, świadectwo chrztu jest z reguły świadectwem bierzmowania, chociażby o tym ostatnim sakramencie nie uczyniono bezpośredniej wzmianki.

Rocznica bierzmowania.

634. Synod zaleca, aby duszpasterze urządzali rocznicę bierzmowania swych wiernych w uroczystość Zesłania Ducha Świętego. W specjalnej homilii nawiążą do tej rocznicy i podkreślą jej znaczenie.

Z galerii

Mądrości

Prawdziwy przyjaciel

Prawdziwy przyjaciel znosi bez szemrania wady przyjaciół.

Wiliam Shakespeare